تاریخ انتشار : شنبه ۲۲ شهريور ۱۳۹۳ ساعت ۱۵:۵۵
۰
 
ایجاد دادگاه ویژه برای تخلفات شهرداری
 
در میان تمام مشکلات تهران، موضوع آلودگی هوا با انعکاس و البته واکنش های بسیاری همراه بوده است. در حالی که اغلب تصور می شد توزیع بنزین غیراستاندارد مهم ترین عامل این آلودگی است، گزارش ها نشان می دهد امسال ریزگردها بزرگترین تهدید برای تهران هستند. منشا ریزگردهای تهران چیست؟
Share/Save/Bookmark
بلدیه، روزنامه آرمان: در میان تمام مشکلات تهران، موضوع آلودگی هوا با انعکاس و البته واکنش های بسیاری همراه بوده است. در حالی که اغلب تصور می شد توزیع بنزین غیراستاندارد مهم ترین عامل این آلودگی است، گزارش ها نشان می دهد امسال ریزگردها بزرگترین تهدید برای تهران هستند. منشا ریزگردهای تهران چیست؟ریزگرد ها موضوعی نیست که ظرف مدت شش ماه یا یک سال گذشته ایجاد  شده باشد. اشکالاتی که طی سال های گذشته در رفتارهای مان داشتیم به همراه عدم توجه به مسائل زیست محیطی حاصلش این بود که چنین اتفاقی رخ دهد. در واقع، ریزگردها به تدریج شکل گرفته اند و ما درحال حاضر، با یک تراژدی زیست محیطی روبه رو شده ایم که قطعا یک شبه یا در قالب برنامه کوتاه مدت نمی توان با آن مقابله کرد. اگر علمی به موضوع نگاه کنیم، گرم شدن زمین، خشکسالی، کاهش رطوبت هوا، از بین رفتن پوشش گیاهی مناطق بیابانی و قلع و قمع کردن باغات و فضای سبز شهر موجب شکل گیری ریزگردها شده اند. ضمن اینکه، ریزگردهایی که کمتر از 5/2 میکرون هستند برای حیات بسیار تهدیدکننده محسوب می شوند.

 از آنجا که ریزگرد ها به واسطه اینکه توسط بافت ریه قابل مهار نیستند و از بافت ریه عبور می کنند، وارد خون می شوند و به ارگان های حیاتی بدن رسوب کرده و تهدیداتی جدی ایجاد می کنند. به طور حتم، این تراژدی زیست محیطی که به آن اشاره کردم نشات گرفته از سودجویی ها و نگاه سودجویانه به محیط زیست است. از سویی منابع زیرزمینی منابع ملی و اموال مردم هستند. تعلل و کوتاهی که در 30 سال گذشته صورت گرفته، ما را با این مشکل که نشات گرفته از سوداگری و مسائل اقتصادی است، روبه رو کرده است. به اعتقاد من، حالا که با این مشکل مواجه هستیم باید اقداماتی را به منظور مقابله با آن انجام دهیم. به طور مثال، لازم است باغ ها را حفظ کنیم و اجازه قلع و قمع آنان را ندهیم.  

 برای ثبت باغ ها به عنوان میراث طبیعی تا به حال در شورا اقدامی صورت گرفته است؟

اتفاقاً، این موضوع در دست بررسی و در دستور کار شوراست. امیدوارم طی دو ماه آینده بتوانیم این طرح را به ثبت برسانیم. پس از حفظ باغ های اطراف شهر،  الزام مدیریت شهری به توسعه کمربند سبز اطراف شهر برای مقابله با پدیده ریزگرد ها ضروری است. قطعا، ما باید به سمت کار علمی و کارشناسی حرکت کنیم و کمربند سبزی که برای اطراف شهر پیش بینی می کنیم طوری انتخاب شود تا علاوه بر اینکه قدرت مقابله با آلودگی هوا را دارد، ارزش اکسیژن سازی هم داشته باشد. به عنوان نمونه، پس از اینکه درختان سوزنی را در محیط شهر کاشتیم، فارغ از انرژی و هزینه قابل توجهی که صرف کردیم، متوجه شدیم این درخت ارزش زیست محیطی برای مهار آلودگی هوا را ندارد. در شرایط فعلی ما باید از گونه ها و انواعی که ارزش مقابله با آلودگی هوا را دارند، استفاده کنیم. مضافا اینکه مدیریت شهری نباید تلاش خود را محصور در حاشیه تعیین شده و مرزهای تعیین شده شهر کند. زمانی که ما با ریزگردهایی که از بیابان های اطراف شهر نشات می گیرند، مواجه هستیم نمی توانیم فعالیت های مان را به مرز شهر محدود کنیم. لازم است در این مورد به سیاست گذاران و شورا مجوز های لازم داده شود تا شهرداری بر بیابان های اطراف سرمایه گذاری کند تا حاصل آن فضای سالم و پاک برای شهر باشد.  

 شما به تثبیت باغ ها و ایجاد کمربند سبز به عنوان اصلی ترین راهکارهای مقابله با ریزگردها اشاره کردید. این در حالی است که شهرداری در سال های اخیر، در برخی از موارد مجوز تغییر کاربری فضای سبز و تبدیل آن به مناطق مسکونی یا تجاری را صادر کرده است. فکر نمی کنید در این مورد میان شورا و شهرداری یک نوع دوگانگی وجود دارد؟

این دوگانگی یا رفتارهای مغایر با تصمیمات شورا ناشی از نبود نظارت کافی بر شهرداری بود. در واقع، چون نظارت نبود برخی در قالب کدخدامنشی تصمیم می گرفتند و خودشان عمل می کردند که این رفتار باید اصلاح شود. شورا باید همانطور که مقام معظم رهبری در دیدار با اعضای شورا و شهرداران فرمودند از جایگاه هدایت، حمایت و نظارت بر شهرداری اشراف داشته باشد. به همین دلیل، شورا باید جایگاه نظارتی خود را تقویت کند. در این زمینه لازم است فضایی ایجاد شود تا هر مدیر شهری که از چارچوب های قانونی تخلف می کند مورد پیگرد قانونی قرار بگیرد. متاسفانه، این جایگاه هنوز ایجاد نشده و از این منظر به نظر می آید که شواری چهارم باید با جدیت کار را دنبال کند و حتی دادگاه ویژه ای برای تخلفات مدیریت شهری و شهرداران نواحی و مناطق ایجاد شود تا هر کدام از مدیران که تخلف کردند با ارجاع به مقام قضایی ملزم به پاسخگویی باشند. اگر این جایگاه ایجاد شود و عملکرد نظارتی شورا تقویت شود. در این شرایط فکر می کنم دوگانگی که شما به آن اشاره کردید مرتفع شود.

 نظارت یکی از مهم ترین دلایل شکل گیری شورای اسلامی شهر هاست. چطور تا به حال این جایگاه آنطور که باید تقویت نشده است؟

واقعیت این است که ترک عادت سخت است. این رویه در گذشته بوده و سال ها به همین شکل کار دنبال می شد. به شورای قبل خرده نمی گیرم که چرا نسبت به تخلفات واکنش نشان نمی دادند چراکه، زیرساخت مناسب برای این کار پیش بینی نشده بود. هنگامی که اتفاقی در سطح شهر می افتد یا گزارش پایش مواد غذایی مبنی بر اینکه مواد غذایی آلوده به نیترات یا به سموم کشاورزی و کود است، انتظار نداریم که کمیسیون معماری و شهرسازی یا کمیسیون بودجه واکنش نشان دهد چون، ارتباطی با آنها ندارد. در واقع، این عدم حساسیت ها به واسطه این بود که آن جایگاه و خاستگاه مرتبط با موضوع در شورا پیش بینی نشده بود .در دوره چهارم شورای شهر تهران و آغاز به  کار کمیسیون سلامت، محیط زیست و خدمات شهری،  اولین گزارش پایش مواد غذایی در دستور کار قرار گرفت و حتی به افکار عمومی منعکس شد. این برای اولین بار بود که این اتفاق رخ داد و با واکنش های شدیدی از گروه ها و سازمان های مختلف نیز مواجه شد. در واقع، در قدم اول تمامی گروه ها اعم از سازمان ها تکذیب می کردند.

 بعد از آن زمانی که جلسه گذاشتیم و از مسئولان خواستیم تا مستندات را ببینند، مستندات ما را زیر سوال بردند که کدام آزمایشگاه با کدام روش آزمایشگاهی و با چه استانداردی این کار را انجام داده است. زمانی که مسئولان متوجه شدند مستندات ما حاصل کار آزمایشگاه های مجاز، مرجع و رسمی کشور است، پذیرفتند و درحال حاضر، برای همکاری و مدیریت موضوع اعلام آمادگی کردند. بر این اساس شورای راهبردی پایش موادغذایی را تشکیل دادیم. ذیل این شورا هم کمیته های فنی و تخصصی شکل گرفته است. اما در مورد افکار عمومی، همانطور که بارها  آقای مسجدجامعی هم گفتند ادبیات شهرداری به تدریج در حال تغییر است. به خوبی می بینید ادبیاتی که شهرداری در حادثه خیابان جمهوری داشت با حوادث بعد متفاوت است. خود این مسئله نشان دهنده یک روند است. تغییر فرهنگ سخت است.

 فرهنگ را یک روزه و یک شبه نمی توان اصلاح کرد. برای مثال، طی این سال ها عوامل سد معبر با مردم هر طور که می خواستند برخورد می کردند. اما زمانی که می بینند حادثه جمهوری رخ می دهد و شورا نسبت به آن حساس است رفتارها به تدریج تغییر می کند. کما اینکه دیدیم بعضی از رفتارها تغییر کرده است. به نظر من، زمان بگذرد و شورا هم جدی و نسبت به تمامی مسائل حساس باشد، در آینده این تغییر رفتار را به وضوح مشاهده کنیم.

 در واقع، شما به آینده برخورد های عوامل شهرداری با افکار عمومی امیدوار هستید؟

بله! حتما همینطور است. زمانی که سطح مدیریت، بدنه شهرداری و حتی کسانی که همکار ضاربان در قضیه مرحوم چراغی بودند، ببینند در این سطح شهردار و مدیران ارشد مورد سوال واقع می شوند و پیمانکار بازداشت می شود، آنها هم در رفتارهای خود تجدیدنظر می کنند.
 دقیقا منظور شما را درباره تغییر رفتار و رویه شهرداری متوجه نمی شوم. در قضیه مرحوم چراغی، شهرداری در مرحله اول مسئولیت خود را انکار کرد. تا به حال هم خبری از حمایت شهرداری از خانواده این فرد شنیده نشده است.

 تحت این شرایط، چطور می شود از تغییر رفتار شهرداری صحبت کرد؟

این طور فکر نمی کنم. هنگامی که حادثه آتش سوزی در خیابان جمهوری رخ داد، دو ماه بعد آقای شهردار عذرخواهی کرد. اما در حادثه مرحوم چراغی کمتر از یک هفته معاون شهردار در صحن شورا عذرخواهی کرد. در حالی که در گذشته، همان معاونت در برنامه صدا و سیما حادثه جمهوری را به قضا و قدر الهی نسبت داد. اشاره کردم تغییر عادت ها و رفتارهای فکری به زمان نیاز دارد. قطعاً زمانی که شهرداری شاهد برخوردها باشد در مجموعه خودش با پیمانکاران جلساتی را می گذارد و تغییر رفتار را مطالبه خواهد کرد.

 در تیرماه شما از تدوین آئین نامه ای برای استانداردسازی دکل های مخابراتی و امواج رادیویی خبر دادید. تا به حال چه اقدامی در این مورد در شورا انجام شد؟

در این مورد استاندارد ها توسط شرکت ارتباطات شهر تدوین شد و به وزارت ارتباطات ارجاع شده است، آنها هم استاندارد ها را ابلاغ کردند. منتهی ما برای آنکه بتوانیم استاندارد ها را از منظر شورا به عنوان یک سند تلقی کنیم، منتظر هستیم که در دستور صحن شورا قرار بگیرد و مصوبه شورا شود. زمانی که در شورا مصوب شود و به شهرداری ها ابلاغ شود، شرکت ارتباطات شهر و شهرداران نواحی مختلف باید نسبت به موضوع پاسخگو باشند. براساس استانداردهایی که به آنان ابلاغ می شود دکل های مخابراتی و اپراتورهای همراه اول را سامان دهی کنند.

 در این مورد ما کاملاً جدی هستیم. اپراتورها بنگاه های اقتصادی هستند. ما اجازه نمی دهیم فعالیت اقتصادی شرکت ها به سلامت مردم آسیب بزند. در گذشته اعلام کردم که 85 درصد دکل های موجود غیراستاندارد است. در حادثه طوفان هم شاهد سقوط این دکل ها بودیم. جایی دیگر هم دیدیم دکلی که نصب شده بود به دلیل حفاری زمین مجاور باعث فروریختن ساختمان شد. در مورد دکل ها، مکاتبه ای از وزارت ارتباطات آمد که مستندات حرف های شما چیست؟ یک یا دو روز بعد از آن مکاتبه دکل خیابان جویبار بدون هیچ حادثه ای یا وزش باد سقوط کرد. اینها همه مستند است. در هر صورت، امیدوارم در فضایی که آیین نامه جدید ایجاد کرده استانداردسازی دکل ها انجام شود و هر جا که دکل ها خارج از چارچوب ها باشد آنها را حذف کنیم.

 فکر نمی کنید بحث دکل ها و امواج به اراده ای فراتر از شورای شهر و حتی وزارت ارتباطات برمی گردد؟

دکل ها نه! امواج رادیویی را باید از بحث دکل ها جدا کنیم. درحال حاضر، حدود 11 هزار دکل در سطح شهر داریم که عمدتا متعلق به شرکت های اپراتور همراه اول و شرکت های تامین کننده ارتباطات اینترنتی هستند. البته برخی از سازمان ها هم به واسطه ارتباطات رادیویی بین یکدیگر دکل هایی را احداث کردند که تعدادشان زیاد نیست. آیین نامه ای که به آن اشاره کردم ناظر بر این فعالیت هاست. موضوع دیگر بحث پارازیت است. قبلاً هم اشاره کردم اگر مستنداتی دال بر اینکه پارازیت ها به سلامت مردم آسیب می زنند وجود داشته باشد پیگیری می کنیم. تا آنجا که جست وجو کردم نتوانستم مستنداتی در این مورد پیدا کنم.

منظورم از مستند، مدارکی است که کسی نتواند آنها را زیر سوال ببرد. برای مثال زمانی که در موضوع آلودگی هوا وارد شدم سندی را از سازمان جهانی بهداشت آوردم مبتنی بر اینکه بنزن سرطانزاست. هیچ کس هم در هیچ گوشه دنیا نمی تواند به این گزارش خدشه ای وارد کند. چنین مستندی را اگر در مورد پارازیت ها داشته باشیم که نشان دهد امواج سرطان زاست یا به روش های دیگر آسیب می زنند، آن موقع می شود به آن وارد شد و بحث کرد.

 طرح اجرای سیستم جامع فاضلاب که سال های طولانی در دست بررسی بود، در حال اجراست. آن طور که گفته شد، چهار تا پنج سال دیگر این طرح تکمیل می شود. به نظر شما این بازه زمانی برای سیستم فاضلاب کلانشهری چون تهران طولانی نیست؟

طول شبکه فاضلاب تهران حدود 9 هزار کیلومتر است که درحال حاضر، حدود چهار هزار و 500 کیلومتر آن یعنی نزدیک به 50 درصد آن تکمیل شده است. ظرفیت شرکت فاضلاب تهران بین 700 تا هزار کیلومتر در سال است که مسئولان شرکت آب و فاضلاب اعلام کردند اگر شهرداری همکاری کامل داشته باشد می توانند تا هزار کیلومتر هم فعالیت کنند. متاسفانه، ما محدودیت هایی در این مورد داریم و در بعضی از زمان ها اجازه فعالیت به شرکت فاضلاب نمی دهیم. برای مثال در ایام سوگواری محرم، روزهای پایانی سال از اواسط اسفند تا پایان تعطیلات نوروز، در روزهای پایانی تابستان و همزمان با شروع مدارس اجازه اجرای پروژه داده نمی شود. این ها مواردی است که کار را با اختلال روبه رو می کند. در واقع، با این روش حدود سه ماه اجازه فعالیت به شرکت آب و فاضلاب داده نمی شود. ضمن اینکه، در فصل سرما که همراه با بارندگی است، عملاً امکان کار نیست. به این شکل حدود چهار تا پنج ماه از سال، زمان محدود می شود. علاوه بر این، بعضا به واسطه اختلاف نظری که بین شهرداری و  شرکت فاضلاب شهری ایجاد می شود دستور توقف کار صادر می شود. اینگونه، بخشی از زمان هفت تا هشت ماه باقیمانده هم از بین می رود.  

 آبیاری مزارع جنوب شهر تهران با فاضلاب بحث دیگری است که به نگرانی ها درباره آلودگی میوه ها و سبزیجات دامن زده است. شما در این مورد بارها اظهارنظر کرده اید. در این مورد چه اقدامی از سوی شورا انجام شد؟

در گذشته در حدود 500 تا 600 هکتار زمین های جنوب شهر با فاضلاب آبیاری می شد. از آنجا که
استاندار محترم تهران به شدت نسبت به این موضوع حساس هستند و پیگیری می کنند، توانستند بخشی از زمین ها را از شبکه فاضلاب خارج کنند. در واقع، درحال حاضر، حدود 123 تا 128 هکتار از این زمین ها با فاضلاب شهری آبیاری می شود. بر اساس برنامه هایی هم که در دست اجراست، پیش بینی می کنیم که تا 4 ماه آینده این 128 هکتار از زمین هم از شبکه فاضلاب خارج شوند و با آب سالم آبیاری شوند. چون آقای استاندار این موضوع را پیگیری می کنند ما فقط اقدامات را رصد می کنیم تا طبق برنامه ریزی پیش برود. امیدواریم تا چند ماه دیگر این دغدغه هم برطرف شود.

 مشکلات مربوط به آب و فاضلاب تهران به چند شکل خود را نشان می دهد. شاید مهم ترین شکلش، کمبود آب و افزایش احتمال آلوده بودن آب به نیترات تحت این شرایط است. با توجه به اینکه مساله کمبود آب هر ساله در تابستان تکرار می شود، چرا برنامه ریزی مشخص برای حل این مشکل تدوین نمی شود؟

به این موضوع از چند زاویه می شود نگاه کرد. اولا، باید بپذیریم خشکسالی در سال های آینده پیش از الان خواهد شد و مدیران و دستگاه های مختلف باید بر همین اساس برنامه ریزی بلندمدت داشته باشند. حفر چاه برای رفع کم آبی مشکلی را حل نخواهد کرد. ضمن اینکه، می دانیم خط کشی استاندارد ها را روزبه روز بالاتر می برند زیرا، زمانی که از منابع زیرزمینی آب استحصال می شود میزان آلودگی آب به نیترات بیشتر از آب هایی است که از طریق نزولات آسمانی یا پشت سد جمع آوری می شود. مسلما، زمانی که مجبور باشیم این آب ها را با هم ترکیب کنیم کیفیت آب کاهش می یابد. بر همین اساس، سازمان ها باید برنامه ریزی کلان داشته باشند چراکه در سال های بعد اوضاع بسیار وخیم تر خواهد بود. ثانیا، از اینکه مشکل را به مردم منتقل کنیم نهراسیم. اردیبهشت  امسال با جمعی از مسئولان در مورد بحران آب جلسه داشتم.

 آنها احساس می کردند که مشکل امنیتی در حال شکل گیری است. در صورتی که اینطور نیست. کشور ما از لحاظ اقلیم و جغرافیا شرایط ویژه ای دارد. خیلی راحت می توانیم با مردم صحبت کنیم و بگوییم مشکل کمبود آب را داریم تا مردم مصرف را اصلاح کنند. واقعیت این است که میانگین مصرف آب در دنیا 150 لیتر در روز است. اما در کشور ما، میانگین مصرف آب 250 لیتر در روز و در شهر تهران 350 لیتر است. نباید به جای فرهنگ سازی، کیفیت آب را تحت شعاع قرار دهیم و آب با کیفیت پایین را در اختیار مردم بگذاریم. این مسئله بحران امنیتی نیست بحران زمانی است که اگر به مردم اطلاع رسانی نکنیم با کمبود جدی آب روبه رو می شویم و مجبور خواهیم شد آب با نیترات بالا را تزریق کنیم. موضوع دیگر اینکه، شبکه آبرسانی ما تهدیدی جدی برای سلامت مردم است. شبکه فرسوده ای که 20 تا 25 درصد از منابع را اتلاف می کند. چرا ما باید هزینه سنگینی را برای تصفیه کردن آب به مردم تحمیل کنیم و آن را وارد شبکه ای کنیم که 25 درصد آن اتلاف می شود.

 در این مورد راهکار شما چیست؟

ما می توانیم مانند سایر کشور ها آب مصرفی غیرشرب را با هزینه ای کمتر از طریق لوله کشی در اختیار مردم بگذاریم. آب مصرفی را هم با صرف یارانه، ارزان قیمت در اختیار مردم قرار دهیم. قطعا، این مسئله هم به نفع مردم و هم به نفع دولت خواهد بود. در واقع، به این شکل، هزینه ای که برای تصفیه آب پرداخت می شود را به شکل یارانه در قالب آب معدنی با قیمت مناسب در اختیار مردم قرار می گیرد. بیش از 99 درصد از آبی که در لوله کشی شهر است بابت مصارف غیرشرب است. برای تصفیه یک درصد یا کمتر از یک درصد آب شرب، هزینه ای بسیار سنگین پرداخت می شود. فکر می کنم باید در این مورد بازنگری کنیم.

 احتمال بازنگری وجود دارد؟

زمانی که وزیر نیرو به صحن شورا آمدند اشاره کردم که روزانه تقریبا 3 میلیارد تومان برای تامین تصفیه آب شهر تهران صرف می شود. در واقع، ما روزی 3 میلیارد تومان از جیب مردم برای یک درصد آب شرب هزینه می کنیم. وزیر هم در صحبت هایشان در صحن این موضوع را تایید و پیش بینی کردند ظرف 3 تا 4 سال آینده این بازنگری اتفاق بیفتد.

 کمیسیون سلامت، کمیسیون نوپایی است. در طول یک سال گذشته، آقای چمران بارها نسبت به تعداد کمیته ها در شورا انتقاد کردند. ممکن است حالا که ایشان دوباره به ریاست شورا برگشتند، فعالیت کمیسیون سلامت محدود شود؟

 این کمیسیون جایگاه خود را باز کرده و فکر نمی کنم در تاریخ آینده شوراهای اسلامی شهرها کسی بخواهد آن را حذف کند. به نظر من، کمیسیون سلامت یکی از خلأهایی است که در سال های قبل وجود داشته و سوال ما این است که چرا پیشتر این کمیته راه اندازی نشد. یکی از دوستان می گفت که در شورای قبل در مورد تشکیل کمیسیون سلامت صحبت کردیم اما جواب شنیدیم که مگر این جا وزارت بهداشت است. این تفکر، تفکر غلطی است. زمانی که می گوییم کمیسیون سلامت، منظور ما دارو، درمان، بیمارستان و... نیست بلکه موضوع سلامت مردم از تمام جنبه هاست. همان طور که در یک سال گذشته ثابت شد این موضوع یکی از ضروریات است و باید انجام می شد. حتی در اجلاس مشورتی روسای شوراهای اسلامی کلانشهرها هم طرح تشکیل کمیسیون سلامت و خدمات شهری مصوب شد. در هر صورت این کمیسیون جای خود را باز کرده و امکان حذف با آن نیست.
کد مطلب: 14042
Share/Save/Bookmark
کلمات کليدی: دادگاه,شهرداری تهران,تخلف,شهرداری,سایت خبری بلدیه