تاریخ انتشار : دوشنبه ۱۹ آبان ۱۳۹۳ ساعت ۱۰:۵۱
۰
 
ممنون از توجه وندال های محترم!
 
یک هنرمند که چند نقاشی دیواری در تهران کشیده است، گفت: با وندال ها مشکلی ندارم و هرگاه که وندال ها اثری از من را خراب می کنند، بیشتر مورد توجه قرار گرفته است.
Share/Save/Bookmark
بلدیه، ایسنا: یک هنرمند که چند نقاشی دیواری در تهران کشیده است، گفت: با وندال ها مشکلی ندارم و هرگاه که وندال ها اثری از من را خراب می کنند، بیشتر مورد توجه قرار گرفته است. 
رسول عباسی - هنرمند نقاش - اظهار کرد: من حدود 20 اثر نقاشی دیواری و کاشی کاری در تهران کشیده ام. این آثار با همکاری سازمان زیباسازی شهرداری تهران انجام شده اند؛ به این صورت که سازمان زیباسازی شهرداری تهران فراخوان می دهد و هنرمندان بنا بر آن فراخوان، آثار خود را ارائه می کنند. گاهی برای آثار، موضوع مشخصی انتخاب می شود و گاهی هم هنرمندان اید ه های خود را مطرح و در بسیاری از مواقع، مسوولان سازمان زیباسازی از ایده ها استقبال می کنند. البته گاهی اختلاف نظرهایی هم بین هنرمندان و سازمان پیش می آید، چون معمولا هنرمندان دوست ندارند کارشان قضاوت شود.
 
او توضیح داد: حدود 10 سال است که نقاشی دیواری در ایران به طور جدی انجام می شود. قبل از آن فقط تصاویر شهدا و تصاویری که به نحوی معرف ارزش های دینی بودند، روی دیوارهای شهر تصویر می شدند؛ ولی حالا تعدد نقاشی های دیواری در شهر زیاد شده و موضوعات متنوع تری دارند، البته تعداد کارهای گرافیکی و حجمی در شهر نیز روبه افزایش است.


عباسی درباره ی ابزار به کار رفته در نقاشی های شهری، گفت: بسته به اثر می توان از رنگ روغن یا اکریلیک برای کشیدن نقاشی دیواری استفاده کرد، ولی به طور کلی، اکریلیک برای این کار، بهتر از رنگ روغن است، چون پایه ی آن آب است و سازگاری بیشتری با محیط زیست دارد و راحت تر پاک می شود.
 
این هنرمند درباره ی نقاشی دیواری، توضیح داد: نقاشی دیواری وقتی به کار می رود که بن بست بصری وجود داشته باشد؛ بن بست بصری نیز به خاطر معماری ضعیف ایجاد می شود، وقتی یک دیوار بلند و حجیم از بنا روبه شهر باقی می ماند، معماری ضعیف آن بنا را نشان می دهد. چنین دیواری برای مخاطبان بن بست بصری ایجاد می کند. در این موقعیت است که هنرمندان نقاش تلاش می کنند که خلأ های معماری را پر کنند و بن بست بصری را از بین ببرند.
 
عباسی اظهار کرد: من و دوست نقاشم - سیدمحمود شعیبی - که بسیاری از آثار نقاشی دیواری را با همکاری یکدیگر می کشیم، تلاش می کنیم طرح های معماری را روی دیوارها تصویر کنیم و تصمیم داریم نشان دهیم که بهتر بود این دیوار چه معماری ای داشته باشد. در واقع، ما با کار خود به معماران طعنه می زنیم که می توانستند چنین کاری را انجام دهند.


این هنرمند در بخشی از سخنانش با انتقاد از نگهداری نامناسب از آثار نقاشی و کاشی کاری شهری، بیان کرد: وقتی یک کار هنری اجرا می شود، نهاد سفارش دهنده مسوولیت حفاظت و نگهداری اثر را برعهده نمی گیرد. گاهی حتی هزینه ی زیادی صرف اجرای یک طرح می شود، ولی به دنبال آن، اثر تمیز نمی شود. به هر حال، تهران شهر آلوده ای است و باید آثار کاشی کاری شده پس از مدتی شست وشو شوند تا زیبا دیده شوند. گاهی وقتی یک وندال اثری را تخریب می کند و روی آن شکلی می کشد، کسی نمی آید آن را پاک کند. فقط همان لحظه ای که قرار است یک اثر افتتاح شود، به آن توجه و سپس رها می شود. در حالی که یک اثر دیواری در صورت نگهداری صحیح، 50 تا 100 سال باقی می ماند.
 
وی درباره ی تأثیراتی که وندال ها روی آثارش می گذارند، توضیح داد: من از وندالیسم استقبال می کنم! وقتی وندال ها روی آثار ما تأثیر می گذارند، حتی اگر این تأثیر منفی باشد، نشان می دهد که توجه عده ای به آثار ما جلب شده است. این توجه می تواند مثبت یا منفی باشد. بعضی مواقع جذابیت اثر سبب می شود که مردم آن را ببینند و بعد آن را تخریب کنند، همین که دیوارهای ساده را خط خطی نمی کنند و روی دیوارهایی که اثر هنری دارند، چیزی نوشته می شود، نشان می دهد که اثر هنری مورد توجه مردم قرار گرفته است.

او اضافه کرد: من نظری مثبت یا منفی درباره ی وندال ها ندارم و مشکلی هم با آن ها ندارم. آن ها بارها آثار من را خراب کرده اند و من هم غالبا در ابتدای امر، از تخریب آثارم ناراحت شده ام، ولی تخریب در سطحی نبوده که آثار را از بین ببرد. این کار معمولا در حد شعارنویسی و اعتراض است، ولی کسی کلنگ به دستش نمی گیرد تا اثر را نابود کند.
کد مطلب: 15670
Share/Save/Bookmark
کلمات کليدی: شهرداری تهران,شهرداری,هنر,سایت خبری بلدیه,زیباسازی,نقاشی,سازمان زیباسازی شهر تهران,نقاشی دیواری,وندال ها,هنرهای تجسمی