تاریخ انتشار : پنجشنبه ۲۱ آبان ۱۳۹۴ ساعت ۱۶:۵۱
۰
 
دروازه غار؛ زه کشی محلات آسیب دیده تهران
 
Share/Save/Bookmark
بلدیه، شرق نوشت:ماجرای خیابان هرندی، ماجرای امروز و دیروز نیست، قصه تلخ آدم هایی که به قول خودشان به آخر خط رسیده اند و مردمی است که ساکن این منطقه هستند و حق دارند زندگی و محله ای عادی داشته باشند. خیابان هرندی، دروازه غار و میدان شوش جزء مناطق آسیب پذیر اجتماعی تهران و پاتوق اصلی کارتن خواب ها و معتادان است. اقدامات چندساله شهرداری و مسئولان ذی ربط برای رسیدگی به آسیب ها هم دردی از این منطقه دوا نکرده است و پارک هایی که قرار بود محل امن و آسایش مردم باشد، به پاتوق و محل خواب کارتن خواب ها تبدیل شد و آنها که جایی برای تزریق و زندگی به شیوه خودشان نداشتند، به دروازه غار پناه برده اند. در یکی از روزهای آبان ماه لیلا، کارشناس ارشد مددکاری اجتماعی و رئیس خانه خورشید، فاطمه دانشور، ریاست کمیسیون اجتماعی شورای شهر تهران و مدیر مؤسسه خیریه مهرآفرین، دکتر پرویز افشار معاون کاهش تقاضا و توسعه مشارکت های مردمی ستاد مواد مخدر، فرزاد هوشیار، ریاست سازمان رفاه ، خدمات و مشارکت های اجتماعی شهرداری تهران و عباس دیلمی زاده، مدیرعامل جمعیت خیریه تولد دوباره در دفتر روزنامه «شرق» گرد هم آمدند تا درباره معضلات خیابان هرندی همفکری کنند. این میزگرد یک هفته قبل از درگیری در خیابان هرندی و آتش زدن چادر کارتن خواب ها برگزار شد. چندین بار ضبط صوت خاموش شد، چندین بار بغض ها شکست و چندین بار بحث بالا گرفت، بحثی که منجر به یک نتیجه مهم شد؛ حل معضل خیابان هرندی جز با مدد مردم و سازمان های مردم نهاد امکان پذیر نیست و البته چیزی که مدیرعامل دو سازمان مردم نهاد حاضر در جلسه به آن اذعان کردند: شهرداری و سازمان های ذی ربط این ماجرا نباید نقش مهم گروه های مردمی را فراموش کنند و باید در تصمیم گیری های شان آنها را سهیم کنند. موقعیت سوق الجیشی خیابان هرندی چگونه است؟ چه اتفاقی افتاده که آسیب پذیرترین منطقه تهران همین خیابان هرندی است و حتی وقتی از شهرستان های دیگر افرادی که دارای آسیب های اجتماعی هستند به تهران مهاجرت می کنند به خیابان هرندی می روند؟
هوشیار: داستان این محله به ٤٠٠ سال پیش برمی گردد که اسرای عرب را به این گود آوردند. از همین گود عرب ها خاک برداشتند و دور تهران حصار کشیدند و بعدها این اسیران در این گودها زندگی کردند و از همان زمان آسیب در این منطقه وجود داشته است. قبل از انقلاب هم معتادهایی که همه چیزشان را از دست داده بودند در همین گودال ها پنهان می شدند. بین این گودال و شهرنو همیشه ارتباط وجود داشت، اما بیشتر معتادان ته خطی و زنان کارتن خواب ته خطی از قبل انقلاب اینجا بودند. بیشترین حضور و مداخله در این منطقه به دهه ٧٠ برمی گردد. شهردار وقت تهران این گودال ها را پر کرد و با بولدوزر خانه ها را صاف کرد. این مداخله شروع مداخلاتی بود که در تهران ادامه داشت و به نتایج خوبی نرسید؛ خراب کردن این خرابه ها با بولدوزر چه نتیجه ای دارد؟ این تغییر شکل باعث ایجاد آسیب بیشتری شد. می دانم که ٤٠ هکتار فضای سبز در خیابان هرندی ایجاد کردند و من در اولین دیدار با خانم ارشد گفتم این محله و پارک به فضایی برای سیزده به در کارتن خواب ها تبدیل شده است. زمانی در کل ٤٠ هکتار فضای سبز ایجادشده در دروازه غار پخش بودند و حالا یک جا هستند. باید به این نکته توجه کرد که مداخلات بعد از دهه ٧٠، مداخلات مردمی و گروه های مردمی و خیر بود و همچنان کارهای سازمان های حاکمیتی یا با تغییر مدیریت یا ضعف عملکرد و دلایل دیگر نصفه کاره می ماند و باید گفت منظم ترین مداخلات مربوط به همین گروه های مردمی بوده است.
فکر نمی کنید صاف کردن خاک سفید تشدید کننده وضعیت هرندی بود؟
هوشیار: خاک سفید آسیب نبود. آنجا یک جریان ضدحاکمیتی شکل گرفته بود. مثلا ماشین بستنی میهن رد می شد، جلویش را با چاقو می گرفتند و می گفتند اول بستنی هایت را خالی کن و بعد برو. همسایه بچه همسایه را می کشت و به چاه می انداخت و همه می دانستند و کسی نمی توانست اعتراض کند. یعنی یک جزیره
خود مختار شکل گرفته بود که ساکنان آن نه تنها پول آب و برق نمی دادند، بلکه مشکلات گوناگونی را به وجود می آوردند. پراکنده کردن آنها به معنای انکار آسیب شان نبود، اما چون یک حاکمیت معکوس شکل گرفته بود، باید برچیده می شد. قطعا خروجی های خاک سفید تنها در هرندی نیستند، در همه جای تهران هستند.
افشار: مقایسه منطقه هرندی با خاک سفید قیاس مع الفارق است. در خاک سفید، جرم و جنایت ناشی از قاچاق مواد مخدر و یک سری جرم و جنایات خرد و کلان و حتی سازمان یافته بود. اگر می خواهیم درباره هرندی صحبت کنیم، موضوع بحث مان افرادی است که معلول آسیب های اجتماعی به شمار می روند و به آخر خط رسیده اند. باید پرسید که آیا جمع شدن آنها در یک جا خوب است یا نه؟ بعضی ها فکر می کنند حضور معتادان در سطح جامعه خاص کشور ماست و یک اتفاق عجیب و غیرمنتظره است. مصرف مواد مخدر در کشور ما ریشه در سنتی چندهزارساله دارد. یک نگاه دیگر می گوید حضور آسیب دیدگان اجتماعی در کشورهای در حال توسعه و حتی توسعه یافته پذیرفته شده است. این شرایط در دیگر شهرهای بزرگ دنیا هم وجود دارد و حتی در مقایسه با هرندی وضعیت اسف بارتری دارند. اما آنها معتدند، این آسیبی است که اگر ما بخواهیم چوب برداریم و آنها را از بین ببریم، تبدیل به کلونی های بزرگ تری شده و در سطح اجتماع پخش می شوند. اتفاقی که در محله کینک کراس استرالیا می افتد این است که هیچ معتاد تزریقی ای وجود ندارد که حتی یک بار تزریق مشترک با لوازم آلوده انجام دهد یا رفتارهای مخاطره آمیز جنسی و بدون محافظت داشته باشد. بنابراین چرخه انتقال بیماری های عفونی بازپدید و نوپدید، از طریق مداخلات اجتماعی گروه ها و دولت به حداقل رسیده است. پلیس هم در کنار افرادی که خدمات می دهند حضور دارد. درعین حال افرادی آسیب دیده که به ته خط رسیده اند وقتی می بیند یک سری افراد برایشان کاری می کنند پیش خودش فکر می کنند پس من در این اجتماع یک توجهی دارم یا حداقل می توانم یک نقشی ایفا کنم و کم کم به سمت پذیرش درمان می رود. این شرایط در ایران دچار نوسان و بی برنامه است، ابتدا با برخورد فیزیکی جلو می رویم و بعد که می بینیم در معرض بلای اچ آی وی، هستیم مداخلات کاهش آسیب را شروع می کنیم. از نظر من جنس نگاه قانون گذار درباره ماده ١٥ و ١٦ یک نگاه کاملا درمانگرانه بوده و مشخص کرده که دولت و وزارت تعاون و کار و رفاه اجتماعی مکلف است خدمات را فراهم کند و معتادان بی بضاعت را حمایت کند تا امکان زندگی و درمان داشته باشند. قانون گذار از این هم فراتر رفته و گفته حتی پوشش بیمه درمان هم باید فراهم شود. ما فکر می کنیم هرکس را در خیابان دیدیم باید جمع آوری کنیم درحالی که این شرایط نه نگاه قانون و نه منطق است. اگر این راه جواب می داد کشورهایی که امکانات بیشتری داشتند این راه را تجربه می کردند. مگر از کمپ های اجباری تجربه خوبی داشتیم؟ آیا شاهد اشاعه اچ آی وی و ایدز در آنجا نبودیم؟ آیا تجربه مناطق و جزایر ایزوله و دورافتاده را تجربه نکردیم؟ درحال حاضر در آمریکا رویکرد را از آن برخوردهای سلبی به سمت معادلات کاهش تقاضا برده اند و به دنبال آن، الگوهای در معرض خطر را آموزش می دهند. اگر کسی از این سد مصونیت پیدا نکرد، بحث درمان پیش می آید که یک درمان صرفا سم زدایی نیست و یک پکیج کامل است که با سم زدایی شروع می شود. ما اکنون می بینیم که در شهرداری این اتفاق در حال وقوع است. یعنی کسی رها نمی شود و بعد از سم زدایی تازه اول کار است؛ باید این کار استمرار پیدا کند تا فرد بیمار تبدیل به کسی شود که به آغوش جامعه برمی گردد.
ارشد: به نکات خیلی خوبی اشاره کردید آقای دکتر. ما که لالایی بلدیم پس چرا خوابمان نمی برد؟
افشار: ما لالایی را می خوانیم اما فقط قرار نیست من خوابم ببرد. وقتی از پلیس و دادگاه درمان محور حرف می زنیم یعنی همه سیستم باید هم نظر باشد.
ارشد: این کار چه کسی است آقای افشار؟
افشار: این سؤالی است که شما باید جواب بدهید.
ارشد: ما با یک بحران انسانی روبه رو هستیم و بیماری در این منطقه بیداد می کند. اداره بهداشت شهرداری یک شب در این منطقه هفت میلیون تومان دارو توزیع کرد. شما ممکن است از جایی صحبت کنید که در یک فضای محدود آدم ها آزادانه رفت وآمد کنند و بکشند و بروند. اما سؤال اینجاست که اگر ماده ١٥ داریم چرا ماده ١٦ را بعدش گذاشتیم؟ من در تلویزیون دیدم که کارت سبز خانه خورشید دست زنی معتاد در حال درمان بود و به مأمور می گفت من را نبر، من در حال درمان هستم، اما کارتش را پاره کردند و گفتند حالا ماده ١٦ را اجرا می کنیم، سوار شو... ما با این مدل رفتارها مواجه هستیم و نمی توانیم بدون مداخله حاکمیت و استادان دانشگاه کاری از پیش ببریم.
افشار: باید از خودمان بپرسیم که چرا این بیماران از مناطق معدودی مثل هرندی به سراسر تهران توزیع شده اند؟ بعضی مسائل مثل تغییر الگوی مصرف یا زنانه شدن اعتیاد مطرح است. اینها عواملی است اما شما فکر نمی کنید برخوردهای سلبی و رفتن به سمت کلونی های شکل گرفته هم باعث پخش شدن ماجرا شده؟ 
ارشد: این یکی از دلایل است و بحث ما اشتغال است. ١٧ مهرماه یک ماراتن برگزار کردیم و نزدیک ٣٠٠ نفر زن سه کیلومتر را در چهار پارک محله رفتیم. وضعیت فاجعه بود آنها می گفتند من سه سال پاکی داشتم و کار پیدا نکردم و دوباره به چرخه اعتیاد برگشتم. پدیده های اجتماعی به هم مرتبط هستند، فقط خاک سفید و فرحزاد نیست. نباید عامل را فقط تغییر الگوی مصرف دانست. ما برای بچه هایمان چه کردیم؟ برای اوقات فراغت و شادی جوان هایمان چه کار کردیم؟ مجبوریم همه این مسائل را با هم ببینیم. 
شنبه یک نامه به شهردار این ناحیه نوشتم و از او خواهش کردم که این پیاده روها را با مواد ضدعفونی کننده روزانه بشویند و از کسانی که غذا پخش می کنند بخواهند تا زباله ها و پسماندهای باقی مانده از پخش غذا را جمع کند و ببرند. آن قدر آنجا غذا می آورند که اینها دارند انتخاب می کنند. شهرداری آمده کارت حمام به اینها داده، برایشان توالت درست کرده، ولی در پشت چادرها بوی مدفوع خفه مان می کند. اینها به معتادان همه بیماری های عفونی و میکروب را انتقال می دهند. به معتاد می گویم چرا نمی روی دستشویی کارت را بکنی؟ می گوید اگر از اینجا بروم چادرو اسبابم را می دزدند. به کسی که غذا می دهد می گویم این واکنش که به معتاد می گویی خواهش می کنم این غذا را بگیر درست نیست! باید در بزنی و غذایت را بدهی تا هرکسی خواست بردارد. یعنی سیستم تشویق و تنبیه را بلد نیستیم. نمی دانیم آدمی که برای خودش قدم برمی دارد و حاضر است دست هایش را بشوید، با آدمی که افتاده در چادر و فقط ارتباط جنسی دارد فرق دارد. چرا ما صفر یا صد هستیم؟
یک روز به قول شما اینها را کتک زدیم حالا امروز وانت می آید با روغن داغ سوسیس و سیب زمینی می آورد، یکی قورمه سبزی می آورد، یکی قیمه... من امروز با پزشکان بدون مرز وارد مذاکره شدم و گفتم تو را به خدا به ما پماد بدهید من چند بیمار زن دارم که چرت می زنند و می افتند توی آتش و می سوزند. اگر آن طرف دنیا این بیماران را نگه می دارند در یک جا، این طوری نگه می دارند؟ 
افشار: شما ناراحت و متأثر هستید اما من بسیار خوشحال شدم. ما با وجود این برخوردهای سلبی نامناسب، به این نقطه رسیده ایم که همه می خواهند کمک کنند. این اتفاق نشان دهنده این است که ما به این حدومرز و بلوغ رسیدیم که ظرفیت مشارکت ها بالا رفته است. شما خیرین مدرسه ساز و مسجدساز دارید. اما چرا مردم ما در این زمینه هم کمک می کنند؟ چون احساس می کنند این درد یک هزینه کمرشکن است. ما خیلی تلاش کردیم تا بگوییم هزینه کمرشکن تر از هزینه خانواده یک معتاد و خود نیست. 
دانشور: مسئله مجاورت هرندی با بازار، پیچیدگی آسیب ها را بیشتر کرده است. فقر، فحشا، کودکِ کار و اوباشگری... همه اینها به علت مجاورت با بازار است که اقتصاد غیررسمی ای را برای عده ای خاص شکل داده است؛ اوباشی که به نوعی از این اقتصاد مواظبت می کنند. نیرویی در حال کمک کردن است که این پدیده اینجا باقی بماند. ما در کمیته اجتماعی شورای شهر بعضا بازرس را می بریم که با اینها صحبت کند. بازرس می بیند اکثر اینها کلانتری را با دوربین های داخل خانه شان چک می کنند. بازار هم در حال جذب کارگران مهاجر کم هزینه است. آنجا هم به خاطر نوع بافتی که هست، خانه ها را ارزان تر و راحت تر در اختیار می گیرند. خود کارگران فصلی یا کارگران مهاجر یک سری نیازهایی دارند و نیازهای جنسی شان را از طریق روسپی های منطقه تأمین می کنند و چون ارزان هستند، شما می بینید نرخ روسپیگری به شدت پایین آمده است. 
انباشتگی مشکلات به دلیل برنامه ریزی هایی است که در برنامه های مختلف بوده و اجرا نشده و مغفول مانده است. درعین حال، چون فعال های اجتماعی را درگیر سیاست گذاری نمی کنند، مشکلات وارد عرصه های واقعی نمی شود و آنها هم در انزوا می مانند. درعین حال، به دلیل سیاست دولت ها در هر دوره ای گروه های مردمی، منبسط ومنقبض شده اند. از سوی دیگر، تمام کلان شهرها که تهران هم یکی از آنهاست، در معرض مهاجرت و خیلی از آسیب هایی هستند که پدیده هایی مثل تن فروشی و کودکِ کار در آن رشد می کند. کشور همسایه ما هم که تولیدکننده مواد مخدر است و بنابراین آن قدر که این آسیب وجود داشته، ما به سیاست گذاری نپرداختیم و مطالعات جامع هم صورت ندادیم. در نتیجه این مشکلات است که با سعی و خطا و احساس پیش می رویم و مثلا آن قدر برای معتاد غذا می آورند که انتخاب می کند. یعنی مطالعه نداریم و عده ای براساس احساساتشان تصمیم منطقی نگرفتند و اقدامشان اثرگذار نیست. 
خلائی که در مداخلات مردمی داریم اقدامات بی مطالعه مردمی است. متأسفانه در کارمان فکر نمی کنیم و این توزیع غذا یکی از این کارهاست. مردم نباید با شتاب زدگی و بدون مطالعه اقدام کنند باید این اقدامات خود را در اختیار گروه های مردمی که اطلاع بیشتری دارند، بگذارند. 
افشار: یعنی حرکت ساماندهی شده باشد. گروهی دارو دهد، یک گروه غذا دهد و یکی دیگر کار درمانی کند. 
دانشور: خلأ بزرگ دیگر مددکاری اجتماعی است. از آنجایی که سیاست های اجتماعی مان از ضعف بالایی برخوردار است، قوانین مربوط به مسائل اجتماعی مان در مجلس ضعف دارد. مددکاران ما صاحب اختیار و متخصص نیستند. در خارج از کشور ارائه کارت مددکار کمتر از سطح یک قاضی نیست درصورتی که در کشور ما با این همه دامنه آسیب، ما این اختیار را برای مددکار قائل نشده ایم. چرا تابه حال این قانون درست نشده و مجلس کاری نکرده؟ این نشانه همان بی اطلاعی است و حساسیت ایجاد نشده است. دلیلش آن است که گروه های مردمی توان مالی اندکی دارند و اجازه ارائه خودشان را هم ندارند تا مردم متوجه این پدیده شوند مثل اتفاقی که در مورد محک یا کهریزک افتاد. اگر ما الان معلول و سالمند رهاشده نداریم، به خاطر وجود کهریزک و مردمی است که به آن کمک می کنند. 
دیلمی زاده: بیایید لایه ها را از بالاتر نگاه کنیم. آقای افشار، چند میلیارد تومان هزینه کاهش آسیب است. به سازمان های غیردولتی پول می دهید تا سرنگ و سوزن دهیم. شما پول سرنگ را می دهید، اما آیا فکر کرده اید کجا تزریق کند؟ یعنی خود شما مداخله کرده اید، سرنگ می دهید و می دانید معتاد مکانی برای اقامت و زندگی ندارد. بیایید کمی خودمان را نقد کنیم. نمودار عملکرد ما نوسان دارد اما نشان دهنده اتفاقی دیگر هم هست و نشان می دهد کار ما سخت است و نمی شود برای ایران فرمول کشور پرتغال را به عنوان یکی از مدل های موفق مدیریت مصرف تجویز کرد. 
ما با هر دو طرف موافقیم اما به شرطی که یک رویه داشته باشد. این سیاست دوگانه در حوزه مصرف و کاهش آسیب، ما را دچار آسیب کرده، یعنی سیستم انتظامی و تفکری که می گوید همه اینها را جمع کنیم و ببریم را نقد می کنیم و می گوییم غلط است. آنها هم می گویند نمی شود سرنگ بدهید و او مصرف کند، خب، موادش را از کجا تأمین کند و کجا مصرف کند؟ اینها معضل است. تا این پارادوکس در تصمیم گیری حل نشود، مشکل ما همچنان ادامه دارد. در شرایط فعلی کسی جلوتر حرکت نمی کند چون منتقد زیادی دارد. کسی جرئت زیادی نمی کند بگوید به آنها مکان و ساختمان، سرنگ و مواد دهیم تا آنها حداقل وارد جامعه نشوند. ما با یک پدیده مواجهیم و باید آن را بپذیریم و مدیریتش کنیم. 
مثال می زنم؛ خرج هر معتاد کارتن خواب برای هر دستگاهی ماهی یک میلیون تومان است. این معتاد یک خانواده دارد، خانواده اش فقیرند، ما اگر به این خانواده فقیر ماهی ٢٠٠ هزارتومان بدهیم و بگوییم معتادت را در خانه نگه دار بگذار در خانه تزریق کند، ٨٠٠ هزار تومان را هم از آن یک میلیون تومان ذخیره می کنیم. چند درصد از خانواده های این معتادان کارتن خواب حاضر هستند معتادشان را در خانه نگه دارند اما یارانه بیشتری بگیرند؟ من به شما می گویم هر مداخله ای که در تهران شروع کنیم، به شما قول می دهم ٢٠ تا ٣٠ درصد اینها به شهرهای دیگر کوچ خواهند کرد، یعنی اگر همین الان شروع به بگیروببند و مداخله کنیم همه کوچ خواهند کرد؟ 
افشار: نگاه این یا آن، مشکل ما را حل نمی کند. من می گویم اگر شرایط اجرای ماده ١٥ و فضای فیزیکی فراهم شود، این بحران قابل کنترل است. من هم معتقدم هر معتاد حداقل روزی ٢٠ هزار تومان هزینه دارد. با فضای فیزیکی به یک میلیون شما نزدیک می شویم. شما می گویید ١٥ هزار معتاد خیابانی در تهران وجود دارد. حساب بکنید در طول سال چقدر هزینه دارند، اگر خوش بینانه در نظر بگیریم  ١٢٠ میلیارد تومان در سال هزینه دارد و مجموع اعتباراتی که ما برای درمان معتادان داریم بخش دیگری است و برای همین می گوییم این کار صرفا حاکمیتی نیست و مردم باید پای کار باشند و همه اجزا کنار قصه باشند، اگر این شرایط فراهم بشود خیلی آسان تر از ساماندهی مددیار و مددکار و پیداکردن خانواده آنهاست. 
دیلمی زاده: پیش نیاز این کار این است که صدای حاکمیت واحد باشد. متأسفانه در دولت و مجلس و در مجموع سیاست گذاری مان صدای واحدی درباره این رویکرد نمی شنویم. ستاد مبارزه با مواد مخدر، مجلس و دیگران هرکدام نگاه خودشان را دارند. آیا وقت آن نرسیده که حاکمیت بنشیند و یک صدای واحد بدهد و بگوید سیاست واحد ما به صورت واحد این گونه است و ما مجریان آن را انجام بدهیم؟ 
افشار: آقای دیلمی زاده شما فرد کارکشته ای هستید. به هیچ وجه در هیچ کجای دنیا صدای مشترکی از قانون گذاران و سیاست مداران و کسانی که دراین زمینه کار می کنند بیرون نخواهد آمد. متأسفانه نماینده دائما در معرض فشار اجتماعی است. او نسخه ای می خواهد که مثل یک مسکن قوی و فوری حداقل الان مشکل را حل کند اما نگاه من و شما به عنوان کارشناس موضوع این است که این آسیب را کلی عوامل ایجاد کرده تا یک فرد را از بالای پله ها به کف جوب انداخته است. 
دیلمی زاده: من می خواهم براساس یافته هایی که براساس یک تحقیق روی دوهزارو ٥٠٠ معتاد خیابانی به دست آمده به شما آمار بدهم. ٦٣ درصد از معتادان شهر تهران کارگران صنعتی و حرفه ای بودند که بخش اعظم آنها در مناطق جنوبی نفتی کار می کردند و مسئولیت اجتماعی صنایعی که از آنها کار کشیدند و پول اندوختند کجاست ؟ این صنایع چه وظیفه ای دارند و چه کاری خواهند کرد؟ این مطالبه بسیار مهم است که صنعت باید جلو بیاید و هزینه اش را بدهد. 
دانشور: این افزایش تعداد کارتن خواب ها به زمانی برمی گردد که قیمت دلار افزایش یافت و هزینه های زندگی چند برابر شد و تعداد زیادی از افراد طبقه وسط کارتن خواب شدند و طبقه کارفرما هم یک طبقه پایین آمد. ما در کشوری هستیم که مفاهیم نوین مدیریتی مثل مسئولیت پذیری اجتماعی بنگاه های اقتصادی در ایران مغفول مانده. من به عنوان نماینده بخش خصوصی در پارلمان اقتصادی کشور این موضوع را به اتاق بازرگانی بردم و این مسئله یک کمیسیون شد. کمیسیون مسئولیت اجتماعی اتاق بازرگانی پنج سال عمر دارد و کار می کند. اوایل همه می گفتند مسئولیت اجتماعی کار بهزیستی و سازمان تأمین اجتماعی است. ما با آنها صحبت کردیم تا جا بیندازیم که بنگاه اقتصادی هم باید پیوسته باشد. 
افشار: آنهایی که جرم می کنند، آنهایی که با وجود نرم اجتماعی و با وجود فراهم بودن شرایط برای جلوگیری از خرده جرایم باز هم بزه انجام می دهند باید به ماده ١٦ سپرد. آسیب دیده اجتماعی برای دو منظور جرم انجام می دهد؛ یکی برای تهیه قوت لایموت و یکی هم برای مصرفش. پس اگر این دو فراهم شد مجددا جرم انجام داد او مستحق برخوردهای دیگری است. تازه قبل از ماده ١٦ یک دادگاه درمان مدار داریم. 
هوشیار: شهرداری تهران به عنوان یک نهاد عمومی غیردولتی مسئولیت حاکمیتی مداخله در این سطح را ندارد. باید چند زیرساخت آماده کند و به نهادهای مسئول بدهد. اما با نگاهی که نمایندگان مردم دارند و شخص شهردار نسبت به اینکه ما مدیر این شهریم و باید وارد شویم از صفر تا صد وارد شده ایم. خانه های هرندی پلاک به پلاک بررسی شده اند، ٧٠٠ پلاک قرمز شناسایی شده. ما در بازبینی سه پلاک مشخص کرده ایم، پلاک های سبز که می توانند در بازبینی و شناسایی به شما کمک کنند، پلاک های زرد که در معرض آسیب هستند و پلاک های قرمز که آسیب دیده اند. دلیل حضور کارتن خواب ها در هرندی همین حضور ٧٠٠ پلاک قرمز است. این پلاک ها اعم از خانه های مجردی، فروش مواد، آشپزخانه ها شناسایی شده و یک سند اقدام هفت خوشه ای تهیه شده و نیازمند ارائه این سند هستیم. ما به این نقطه رسیده ایم که مداخله در این مسئله یک بودجه ١٢٠ میلیاردی می خواهد که ما نداریم و قطعا با مداخله مردمی این بودجه را می توان تامین کرد. همه جای دنیا این معضلات را دارند. اما چرا هرندی؟ مطابق گزارش آقای افشار ٤٠ کلونی آسیب وجود دارد که حداقل پنج تا از آنها مثل هرندی است. ما معتقدیم هرندی زه کش آسیب های اجتماعی شهر است، ٦٠ درصد کارتن خواب های تهران از روستاها و شهرهای زیر صد هزار نفر آمده اند. ما اعلام می کنیم که سند هرندی در هشت خوشه ارائه شده و منتظر تصویب هستیم تا برویم کارمان را شروع کنیم و آماده ایم سند را به نقد رسانه های عمومی بگذاریم و نظرات را دریافت کنیم.
کد مطلب: 27493
Share/Save/Bookmark
کلمات کليدی: دروازه غار,محله هرندی